viernes, 14 de mayo de 2010

O relato de Uxía e o Courel ( por Andrei Quintiá Pastrana)


Unha tarde de Sol.

Vai unha calor do demo.
Unha abella zumba ao meu carón coma se fósemos colegas e, eu, que son amigo de dialogar déixolle as cousas claras. “Non, tía. Eu son republicano, renego da túa raíña. Raíñas fóra, meu. República a tope” Pero segue zumbando allea á linguaxe articulada, ignorando que hai un mundo fóra da súa miserable vida, e iso ponme nervioso.
Collo unha herba, chúchoa e comeza a saír ese zume agreo que pouco a pouco vai tinguindo as miñas papilas gustativas.
Cuspo.
Busco a tentas un caramelo no meu peto, pero non o atopo e maldigo á insoportable abella pola miña angustia, fágoa culpábel do meu infortunio.
E penso na abella.
Penso no seu zunido. Penso na herba de zume agreo.
Penso que deberían acabar con todas as molestas abellas zumbantes do mundo.
Penso que vai unha calor do demo.
Penso que o ceo está baleiro.
Tómbome.
Saco un pito, e logo un chisqueiro. Acendo o pito e dou unha calada. Cando expiro solto o fume contaminando o aire puro da Serra do Courel.
Tapo os ollos coas mans para que o sol non me queime a retina. Sigo enchendo os pulmóns de veleno e escoito uns pasos.
É Uxía que senta á miña beira.
Di “Ola”, fala un pouco e pregúntame se non teño calor. Odio que a xente pregunte cousas obvias e non lle respondo. Dígolle que teña coidado coa abella e ri. Ten un sorriso precioso, pero non o vexo porque estou tapando os ollos coas mans. Protexo os ollos do sol coas mans. Pero de todos os xeitos sei moi ben como é, e non preciso vela.
Uxía é unha rapaza atractiva, loura, alta.
Todos os tíos están tolos por ela, pero a min non me atrae, se cadra porque aínda é unha nena. Aínda así recoñezo a súa beleza.
Ten os ollos da súa nai. As mans de seu pai, e as pernas, din na aldea, eran as da súa defunta avoa. En cambio o nome vén, non da familia, se non do poeta. Uxía criouse con poemas de Uxío. Uxía mamou versos de Novoneyra. Porén non chegou a coñecelo. Eu si. Os da miña quinta si. Sentabámonos ao seu redor e el contaba algunha das súas historias, ou recitaba algún dos seus poemas. Pero Uxía era da xeración dos novos e non tivo ocasión, aínda que sempre foi unha gran amante da súa literatura. E foron os versos de Uxío os que acordaron nela o interese pola poesía. Lía poesía todos os días e con cada poema espertaba nela o desexo de buscar o amor
Lembro que cando Uxía fixo os dezaseis anos fuxiu cun estranxeiro nove anos maior ca ela. O americano. Mais, dous días despois os seus pais recibiron unha chamada dende o aeroporto de Madrid. Foron buscar unha filla leda e espelida e trouxeron unha ánima en pena. Por desgraza non soubemos nada do que pasara, xa que non dixo ren. Non dixo literalmente ren ata cousa de hai un ano, cando tornou outra vez a rir, a ondear os seus cabelos louros. E outra vez volveu bailar nas festas.
Tornou a sorrir cando a miraban disimulados os rapaces.
Tornou a deitarse na herba fresca orballada mirando o infinito ceo.
Tornou a acender a radio e escoitar música.
Tornou a falar coa xente.
Tornou, en definitiva a ser feliz, ignorando que hai un mundo aí fóra, a zumbar allea aos problemas do mundo, como unha abella de flor en flor.
Doce Uxía, cómo envexo a túa inocencia. Se foses un verso colocaríate no bico de Novoneyra, o teu amado poeta. Serías pois o máis vulnerable verso d’Os Eidos.
Ela Fala, ri, canta.
E eu sigo cuberto de envexa. A carraxe non era máis que unha reacción lóxica, resposta ao meu pecado capital… Quen me dera ser unha abella, e voar por entre as flores da terra de Uxío Novoneyra, ignorando que existe un mundo fóra da miña burbulla…

domingo, 9 de mayo de 2010

No sabe, no contesta


Tengo frio en los pies y la música está demasiado alta. Cállate y escucha lo que nunca dijiste por no decir, por no hacer, todo va "bien". Enterrabas cada cosa sin dejarme verla siquiera. No duele, duele lo pasado. El no intento de acercamiento, el no intento de ser alguien más que cualquiera, exacto. El ir por la calle, silencio; el sentarme a tu lado, silencio; el no sé, me da igual, a donde tu quieras, silencio. Las horas perdidas y una mirada clavada en el suelo algún martes por la tarde. Mentir sin decir nada. Los segundos asaltos nunca fueron buenos, así que podremos dormir tranquilos. No hay rencor, hay rabia. El tanto hablar a la inversa, silencio.


"Dame un beso en la frente y dime que todo irá mal"

martes, 6 de abril de 2010

Lakers



Me tapé los ojos y seguí recto. Pura suerte no haberme caído, por el momento

martes, 23 de marzo de 2010

Sábado y Domingo en horizontal


Lo miré a los ojos cinco segundos, preguntándome qué nos habría llevado hasta allí, y él únicamente me sonrió. Estaba tan guapo cuando sonreía. La luz de la oscuridad se mezclaba con su cuerpo mientras yo dibujaba con el dedo líneas mal trazadas sobre su espalda. Dame un beso en la frente y dime que todo irá mal

miércoles, 3 de marzo de 2010

IGGY


Yo aún no era un gran fan de los Doors, porque su visión de la música era muy diferente a la visión que se tenía en Detroit. A los MC5 no les gustaban los Doors. Fred Smith solía decir "Dios, odio a esos maricas".


Pero fui a verles a este gimnasio, y el concierto era como el baile para todos estos estúpidos yanquis y sus chicas. Ellos querían ver al grupo que tocaba "Light My fire".


El grupo salió primero al escenario, sin Morrison, y sonaban de puto culo. Era horrible, peor que una mariconada, una mariconada pasada de moda, ja, ja. Era un sonido decrépito, desagradable y mal ecualizado. Tocaban el riff de "Soul Kitchen" una y otra vez, esperando a que el cantante se dignase a salir.


Por fin, Morrison apareció contoneándose sobre el escenario, muy sensual. Tenía una pinta increíble. Me recordaba a Hey Lamarr en Sansón y Dalila, porque llevaba el pelo rizado con bucles hollywoodienses, de color negro azulado, brillante. Tenía un pelo precioso.


Tenía los ojos grandes, casi negros, con las pupilas totalmente dilatadas, era obvio que debía haber tomado algo o quizás fue la emoción, sí claro. Iba muy bien vestido, todo de cuero negro, botas de fieltro y camisa de farbalanes,y se inclinaba hacia delante como diciendo, "Voy a cantar, pero todavía no...".


Y los típicos chicos americanos pensaban, "¿Quién es este maricón?".


Cuando Morrison abrió la boca, empezó a cantar en falsete. Cantaba como Betty Boop, sin querer poner una voz normal. Se acercaban al final de la canción y de pronto pararon. Morrison le dijo al guitarrista, "Eh, tío, toquemos ésa...". Creo que debía ser "Love Me Two Times", que estuvo genial. Hasta que Morrison volvió a poner voz de Betty Boop.


Básicamente el concierto fue así. Yo estaba muy excitado. Me encantó el antagonismo,que se estuviera cachondeando del público. Era todo gente de las fraternidades, matones del equipo de fútbol americano, los futuros líderes de América; los que ahora son las estrellas del rock americanas; y Morrison no sólo se reía de ellos, sino que los tenía hipnotizados. Yo estaba con la chica que había venido conmigo encima de mis hombros, y pensando "¡Esto es genial!".

El concierto duró apenas quince o veinte minutos; tuvieron que sacar a Morrison del escenario y llevárselo rápidamente, porque la gente iba a atacarle. Me causó gran impresión. Entonces pensé, "¡Qué malos son, y son número uno en todo el país! Si este tío puede, yo también. Y tengo que hacerlo ahora. No puedo esperar más".

domingo, 7 de febrero de 2010

JR

Forest Hills era un barrio de clase media lleno de gente rica y snob con hijos chillones. Había un montón de jodidos niños correteando y eran un coñazo. Y no era cuestión de que sus padres les pegaran, es que tú mismo les hubieras dado una paliza a aquellos niñatos consentidos. Estaban tan desmadrados que a veces querías matarlos.

Por entonces escribí la canción "Judy is a punk". Yo iba andando por la calle, y pasé por un sitio llamado Thorny Croft. Era un edifico de pisos donde los chicos de barrio se reunían, se subían al tejado y bebían. Allí se me ocurrió el primer verso. Luego llegué a otra calle y se me ocurrió el segundo.

miércoles, 27 de enero de 2010

Te hiero mucho

A veces es lo mejor, a veces no es lo mejor, a veces no sabes si es lo mejor, a veces no sabes si no es lo mejor,a veces sabes que es lo mejor, a veces sabes que no es lo mejor. Pero (casi) nunca escoges la correcta.